صورت فلکی آلفا قنطورس؛ هدف بعدی ناسا بعد از تسخیر ماه و مریخ

ناسا سال‌ها بعد از تسخیر ماه و مریخ، این بار به ناحیه‌ای از فضا فکر می‌کند که نزدیک ترین سیستم سیاره‌ای به منظومه‌ی شمسی را دارد. آیا اهداف بلند پروازانه ناسا در خاک سیارات دیگری جز زمین فرود خواهد آمد؟

صورت فلکی آلفا قنطورس

بازگشت به ماه و فضاهای ماورای آن

۴۸ سال پیش، زمانی که ناسا فضاپیمای آپلو۱۱ (Apollo11) را به ماه پرتاپ کرد، نیل آرمسترانگ (Niel Armsrtong)، باز آلدرین (Buzz Aldrin) و میشل کولینز (Michal Collins)، سه فضانورد این مأموریت، نمی‌دانستند که در حال ساختن بزرگ‌ترین دستاورد علمی تاریخ بشریت می‌باشند. در تاریخ ۲۰ ژولای سال ۱۹۶۹، آقای نیل آرمسترانگ به همراه باز آلدرین به عنوان نخستین انسان بر روی کرهٔ ماه قدم گذاشتند. این دو نفر تنها انسان‌هایی بودند که تا کنون روی کرهٔ ماه راه رفته‌اند.

اگرچه این دستاورد بزرگ علمی تاکنون دیگر تکرار نشده‌است و انسان دیگری روی کره ماه بازنگشته‌است، نمی‌توان گفت از آن تاریخ به بعد بشر موفقیتی در شناخت و تسخیر فضا نداشته‌است؛ دستاوردهای علمی ناسا سندی است روشن بر این ادعا.

تا مدت‌ها آرزوی سفر به مریخ بر روی فکر بازگشت مجدد به کرهٔ ماه سایه افکنده بود. با این وجود، در اکتبر ۲۰۱۷ مایک پنس (Mike Pence)، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، اعلام کرد که ایالت متحدهٔ آمریکا به فکر فرستادن مجدد فضانورد به ماه می‌باشد و به این ترتیب سفر به مریخ دوباره به حاشیه رانده شد.

درست هفتهٔ پیش آقای ترامپ، رئیس‌جمهور وقت آمریکا، فرمانی را امضا کرد که طی آن ناسا را موظف به تمرکز بر روی برنامه‌ریزی جدیدی برای اکتشاف فضا می‌کند. آقای ترامپ طی سخنرانی خود اعلام کرد :

تصور کنید چه امکانات و ظرفیت‌هایی در فضا منتظر اکتشاف است، اگر ما جرأت فکر کردن و آرزوی دستیابی به آن‌ها را در سر داشته باشیم. این همان هدف بزرگی است که ما دوباره باید دنبال آن باشیم. فقط کافی است که آرزوهای بزرگ در سر بپرورانیم.

«اهداف بزرگ و دور از دسترس» راهی که ناسا در پیش گرفته و تاکنون چندین پروژهٔ بزرگ و مأموریت فضایی در راستای آن انجام  داده‌است که می‌توانند بشریت را برای کشف فضای نامتنهایی‌ای یاری کند؛ برای شروع ماهوارهٔ فضاپیمای Launch System (SLS) و ماهوارهٔ Orient که هردوی آن‌ها به عنوان دو عنصر کلیدی از برنامه‌های ناسا برای اکتشاف ماه، مریخ و فضاهای ژرف ماورای آن هستند، ساخت این دو  در ادامهٔ پروژهٔ «دروازهٔ تسخیر فضا» که در آیندهٔ نزدیک شروع خواهد شد، ایستگاه فضایی متحرکی نزدیک ماه ساخته خواهد شد که به  عنوان یک پایگاه فضایی جهت تأمین احتیاجات و امکانات پرتاپ فضاپیما برای مسافت‌های طولانی مانند مریخ استفاد می‌شود.

صورت فلکی آلفا قنطورس

مسافرت به کهکشان‌های دیگر

اگر ناسا طبق استراتژی تسخیر فضاهای دور به سمت جلو حرک کند، می‌توان انتظار داشت در آینده فضانوردان به خارج از منظومهٔ شمسی قدم بگذارند. طی گزارش مجلهٔ Scientist، سازمان فضایی ناسا در حال کار کردن روی پروژه‌ای است که بتواند در سال ۲۰۶۹ (یعنی حدود صد سال پس از فتح ماه توسط آپولو۱۱ ) فضاپیما به نزدیک‌ترین صورت فلکی Alpha Centauri (آلفا قنطوری) به منظومهٔ شمسی پرتاپ کند.

طبق گزارش نیوز ویک در این مأموریت فضاپیما باید به سمت کهکشان Alpha Centauri (آلفا ستنوری)، روی سیارهٔ مقصدProxima  پرتاب شود. تعجبی ندارد که هنوز نامی برای  ماموریت اعلام‌شده  از طرف ناسا انتخاب نشده‌است، زیرا این پروژه در مراحل ابتدایی برنامه‌ریزی می‌باشد.

آقای آنتونی فریمن (Antony Freeman)، مدیرعامل لابراتورJet propulsion  که بخش نورآوری  ناسا می‌باشد، در اظهارات خود اعلام کرد:‌ «کل این پروژه را باید خیلی غیرواقعی و دور از دسترس دانست، زیرا حتی اگر دانش بشر به قدری پیشرفت کند که برای پرتاب فضاپیما به صورت فلکی دیگر هیچ مشکلی وجود نداشته باشد، باز ناسا مجبور به استفاده از تکنیک ربات‌های یابنده که در پروژهٔ Breakthrough Startshot که مربوط به یک میلیاردر روسی به نام یوری مایلنر (Yuri Milner) که در کار اکتشافات فضایی مشغول فعالیت است، بود استفاده کند.

در حالی که هنوز مأموریت جدید و نام‌گذاری‌نشدهٔ ناسا برای تسخیر کهکشان‌های دیگر برای اولین بار در کنفرانس بین‌المللی ژئوفیزیک آمریکا اعلام عمومی شد، این خبر زیاد جدید و غیرمنتظره به نظر نمی‌رسید، زیرا این نظریه در سال ۲۰۱۶ توسط نمایندهٔ شرکت R-TX))، آقای جان کالبرسون (John Cullberson)، مطرح شد و این به عنوان یک دستور به ناسا جهت برنامه‌ریزی و ساخت و پرتاپ  ماهواره به نزدیک‌ترین صورت فلکی به منظومهٔ شمسی مطرح شد.

آقای کالبرسون و گروه همکار ایشان تمامی هزینه‌های انجام این پروژه را ارزیابی و به ناسا اعلام کردند که به دنبال تحقیق و بررسی جهت ساخت ماهواره‌ای باشد که بتواند چنین مسافت طولانی را با سرعتی به اندازهٔ یک‌‌دهم سرعت نور طی کند.

Voyager-1 به عنوان تنها فضاپیمایی که تاکنون توانسته‌است مسافت طولانی را در فضا طی کند، سرعتی کمتر از یک‌دهم نور دارد. بنا بر گزارش نیوز ویک، برای رسیدن به صورت فلکی آلفا قنطوری Alpha Centauri)) که در فاصلهٔ ۴.۴ سال نوری تا کرهٔ زمین قرار گرفته‌است، ناسا باید ماهواره‌ای بسازد که تا یک‌دهم سرعت نور شتاب داشته باشد، با این حال برای رسیدن به کهکشان آلفا با سرعت یک‌دهم سرعت نور، فضاپیما ۴۴ سال زمان لازم دارد تا به مقصد برسد. همچنین این ماهواره باید تلسکوپی همراه داشته باشد که توانایی جمع‌آوری اطلاعات از کهکشان آلفا و ارسال واضح اطلاعات به کرهٔ زمین در این مسافت طولانی را داشته باشد.

البته سال ۲۰۶۹ یعنی یک دههٔ دیگر، زمان کافی و مناسبی است که ناسا می‌تواند از آن جهت طراحی، ساخت و آزمایش‌های متعدد برای ساخت ماهواره استفاده کند و امکان انجام این پروژهٔ دور از ذهن را بدهد. باید در نظر داشت که Voyager -1 که چهل سال پیش به فضای بیرونی کهکشان خورشیدی پرتاب شد و اکنون در مرز خروج از این سامانه قرار گرفته‌است، هنوز اطلاعات جالب و زیادی در اختیار دانشمندان ناسا قرار می‌دهد. چه اتفاقی می‌افتاد اگر ۵۰ سال پیش ما می‌توانستیم از صورت فلکی دیگری اطلاعات داشته باشیم.

درباره نویسنده