درمان اختلال استرس پس از سانحه با فناوری جدید صدادرمانی

محققان آمریکایی به کمک فناوری جدید صدادرمانی موفق شده‌اند علائم اختلال استرس پس از سانحه را در مبتلایان تا حدودی کاهش دهند.

اختلال استرس پس از حادثه

مبارزه با اختلال استرس پس از سانحه

اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) که پس از یک تجربۀ تلخ معمولاً ایجاد می‌شود، می‌تواند بر سلامت روحی و جسمی فرد تأثیر بگذارد. اضطراب، افسردگی، اختلال در خواب، مشکلات قلبی-عروقی و اختلالات دستگاه گوارش از تجربیات ناخوشایند این بیماران هستند. درمان کنونی این اختلال معمولاً ترکیبی از داروهای ضد افسردگی و روان‌درمانی است، اما ممکن است روش‌های دیگری نیز در درمان این اختلال مفید واقع شوند. محققان مرکز پزشکی wake forest در کارولینای شمالی به دنبال روش درمانی جدیدی برای این اختلال از طریق شنیدن امواج مغزی بیمار توسط خود شخص هستند.

در این روش از یک فناوری جدید صدادرمانی تحت عنوان HIRREM استفاده می‌شود. نحوۀ عملکرد این روش بدین صورت است که با نظارت بر فعالیت الکترونیکی مغز، به کمک کامپیوتر،  فرکانس‌های غالب (یا برجسته‌تر) مغزی مشخص می‌شود و نرم‌افزار این امواج مغزی را به امواج صوتی تبدیل می‌کند که در همان لحظه پخش می‌شوند. محققین این اصوات را انعکاسی از فعالیت مغزی می‌دانند. آن‌ها معتقدند که مغز می‌تواند آنچه اصوات در مورد ارگان موردنظر منعکس می‌کنند را تشخیص دهد و عملکرد ارگان‌ها را متعادل‌تر کند.

تعداد ۱۸ بیمار که همۀ آن‌ها از آسیب‌دیدگان جنگی بودند و علائم PTSD را بین ۱ تا ۲۵ سال تجربه کرده بودند، در یک دورۀ ۱۲ روزه و در ۲۰ جلسه تحت درمان قرار گرفتند. نتایج درمان بسیار امیدوارکننده بود. همان‌طور که چارلز تگلر، پژوهشگر اصلی مطالعه می‌گوید:

درمان باعث کاهش بسیاری از علائم بیماری از جمله بی‌خوابی، افسردگی، اضطراب و بهبود ضربان قلب شده‌است. تا کنون هیچ روش درمانی دیگری چنین اثراتی را نداشته‌است. به گفتۀ تگلر مزایای درمان تا ۶ ماه پس از پایان جلسات درمانی در بیماران مشاهده شد.

اختلال استرس پس از حادثه

فراتر از میدان جنگ

با وجود رواج PTSD در بین نظامیان، افراد عادی نیز پس از مواجهه با تجربیات ناخوشایند مانند تصادف با این اختلال درگیر هستند. به کمک روش جدید تعداد زیادی از مردم می‌توانند از یک درمان مؤثرتر بهره‌مند شوند، اما این آغاز راه است. روش صوت‌درمانی بر خلاف روش‌های درمانی سنتی عوارض جانبی منفی نداشته‌است و  با بررسی بیشتر ممکن است به یک روش درمانی مؤثر برای این اختلال تبدیل شود. نتایج این بررسی در مجلۀ Military Medical Research منتشر شده‌است.

درباره نویسنده