مغناطیس شگفت‌آور سیاه‌چاله‌های فضایی

سیاهچاله‌ها به دلیل نیروی گرانشی قوی خود که تمام ستارگان را به دام می‌اندازد و توده‌هایی از ماده را (که به آن‌ها جت می‌گویند) با سرعتی نزدیک به سرعت نور به فضا پرتاب می‌کند، معروف هستند؛ اما واقعیت آنگونه که تصور می‌شد نیست.

میدان مغناطیسی سیاه چاله

براساس مقاله‌ای که اخیراً در مجلهٔ Science منتشر شده‌است، دانشمندان دانشگاه فلوریدا کشف کرده‌اند که میدان مغناطیسی سیاهچاله‌‌ها به مراتب ضعیف‌تر از مقداری است که قبلاً تصور می‌شد.

نخستین اندازه‌گیری‌های دقیق میدان مغناطیسی‌ای که عمیق‌ترین چاه‌های گرانشی در جهان را احاطه کرده‌است، به وسیلهٔ  سیاهچاله‌ای به عرض ۴۰ مایل و به فاصلهٔ ۸۰۰۰ سال نوری از زمین به نام v404 cygni انجام شد. نویسندگان این مقاله دریافتند که انرژی مغناطیسی در اطراف سیاهچاله تقریباً ۴۰۰برابر کمتر از پیش‌بینی‌های قبلی است.

این اندازه‌گیری دانشمندان را به فهم این‌که چگونه میدان مغناطیسی سیاهچاله‌ها کار می‌کند نزدیک‌تر می‌کند و دانش آن‌ها را در مورد چگونگی رفتار ماده در شرایط غیرمعمول افزایش می‌دهد، دانشی که می‌تواند محدودیت‌های قدرت هم‌جوشی هسته‌ای و سیستم‌های GPS را گسترش دهد.

Stephen Eikenberry، از نویسندگان مقاله و استاد نجوم در دانشگاه هنر و علوم لیبرال فلوریدا گفت: «این اندازه‌گیری‌ها به دانشمندان کمک می‌کند این راز را که چگونه سیاهچاله‌ها توده‌هایی از مواد را به بیرون پرتاب می‌کنند درحالی‌که همه چیز را می‌بلعند،  پس از نیم قرن حل کنند.»

Eikenberry  گفت: «سؤال این است: چطور این کار را انجام دهیم؟ اندازه‌گیری‌های محدود و در عین حال شگفت‌آور ما محدودیت‌های جدیدی بر روی نظریه‌های مبتنی بر میدان‌های مغناطیسی قوی که جریان توده‌های پرتاب‌شده را توضیح می‌دادند، اعمال می‌کند. ما این انتظار را نداشتیم، بنابراین بسیاری از دانسته‌های ما تغییر خواهد کرد.»

دانشمندان اندازه‌گیری‌ها را از داده‌های جمع‌آوری‌شده طی فورانی نادر از توده‌های سیاهچاله در سال ۲۰۱۵  آغاز کردند. این رویداد از طریق لنز بزرگ‌ترین تلسکوپ در جهان (Gran Telescopio Canarias (، با کمک دوربین مادون قرمز به نام CIRCE (Canarias InfraRed Camera Experiment) که توسط دانشگاه فلوریدا ساخته شده‌است، مشاهده شد. این تلسکوپ ۳۴فوتی متعلق به دانشگاه فلوریدا و واقع در جزایر قناری اسپانیا می‌باشد.

به گفتهٔ Yigit Dalilar  ، سرپرست مقاله، و Alan Garner، یکی از نویسندگان مقاله، که هر دو دانشجوی دکترای نجوم در دانشگاه فلوریدا می‌باشند، سیاهچاله‌های کوچک‌تر که توده‌های مواد را پرتاب می‌کنند، مانند آنچه در این مقاله بررسی شده‌است، ستاره‌های سنگی کهکشان‌ها هستند و فوران آن‌ها به طور ناگهانی و زودگذر رخ می‌دهد. فوران V404 Cygni در سال ۲۰۱۵ به مدت دو هفته به طول انجامید که مشابه آن در سال ۱۹۸۹ رخ داده بود.

Dalilar گفت :« این پدیدهٔ نادر یک یا دو بار در طول فعالیت‌های پژوهشی یک دانشمند رخ می‌دهد. به‌هرحال این کشف ما را یک قدم به درک جهان نزدیک‌تر کرد.»

درباره نویسنده