ممکن است وجود یک خورشید برای حیات ضروری نباشد

اخیراً نظریه‌ای مبنی بر امکان وجود حیات فرازمینی در کراتی دیگر که به صورت سرگردان در فضا حرکت کرده و در مدار هیچ  ستاره‌ای قرار ندارند، مطرح شده‌است. بعد از خروج قمرها از منظومهٔ شمسی این قمرها می‌توانند چنان به سیاره‌ای نزدیک شوند که یک جریان گرمایی کششی بین آن‌ها ایجاد شود، بدین ترتیب در این قمرهای سرخابی‌رنگ پنانسیل وجود حیات افزایش یابد.

قمر سیارات

وقتی ما به حیات فرازمینی خارج از کرهٔ زمین فکر می‌کنیم، اولین چیزی که به ذهن ما می‌رسد یک سیارهٔ وسیع، پوشیده از سنگ که دور مدار ستاره‌ای در دوردست در حال چرخش است، می‌باشد که این شرایط امکان وجود آب در آن سیاره افزایش می‌دهد؛ به عبارتی دیگر، چیزی نزدیک و شبیه به کرهٔ زمین.

با این حال تحقیقات اخیر به پیدایش  تئوری حیات فرازمینی در قمرهایی که از مدار خود خارج و به کهکشان دیگر پرتاب می‌شوند، کمک کند.

اینطور تصور می‌شود که در سراسر کهکشان قمرهایی اولیه بوده‌اند که بخشی از یک منظومهٔ سیاره‌ای (در مداری به دور سیارهٔ خود در حال چرخش بوده‌اند). ولی اکنون این قمرهای سرخابی‌رنگ، تنها به صورت سرگردان در فضا در حال حرکت هستند. این قمرهای سرگردان می‌تواند به وسیلهٔ نیروی بسیار عظیمی به کهکشان پرتاب می‌شوند، زیرا زمانی که ستاره‌ها در حال کشش، سیاره‌های بزرگ به داخل  مدار چرخشی خود و ایجاد منظومهٔ جدید هستند. نیروی گرانشی بسیار شدید به این قمرها وارد می‌شود که می‌تواند آن‌ها را به کهکشان‌های دیگر پرتاب کند. این نیرو به اندازه‌ای زیاد است که می‌تواند اجرامی پنج بار بزرگ‌تر از کرهٔ زمین و مریخ را نیز از مدار خود خارج و به فضا پرتاب کند.

یک گروه تحقیقاتی به سرپرستی آقایyu-Clan Hong   از دانشگاه  Cornell نیویورک و آقایSean Raymond  از مرکز علمی و تحقیقاتی ملی فرانسه (The French National Center for Scientific Research) در پاریس، اخیراً در یک پروژهٔ  تحقیقاتی مشترک  اقدام به شبیه‌سازی این تئوری به منظور آشکار شدن رابطهٔ بین سیاره‌ها و قمرهای آن‌ها که به تازگی در مدار حرکتی آن‌ها  قرار می‌گیرند، کرده‌اند. با انجام این آزمایش مشخص شد احتمال قرار گرفتن قمرهای سرگردان در مدار سیاره‌هایی که خود به تازگی به وسیلهٔ نیروی گرانشی یک ستاره در مدار آن قرار گرفته‌اند، بسیار زیاد است. در این منظومه‌های تازه‌ایجادشده هرج‌ومرج زیادی در جریان است و در نتیجه این قمرها می‌توانند به راحتی از مدار خود خارج شوند، زیرا این سیاره‌ها خواستار قرار گرفتن در یک مدار باثبات و پایدار هستند.

این تحقیقات نشان می‌دهد در شرایط پر از هرج‌ومرج داخل منظومه‌های سیاره‌ای تازه‌ایجادشده، حدود ۸۰ الی ۹۰ درصد قمرهای اولیه به سمت کهشکان‌های دیگر پرتاب می‌شوند آقایRaymond  در اظهارات خود که درمجلهٔ New Scientist  چاپ شده‌است، اعلام کرد:

«برای هر یک از ستاره‌هایی که در منظومهٔ شمسی می‌تواند حدود یک تا صد قمر سرخابی‌رنگ که از صورت‌های فلکی دیگر به کهکشان راه‌شیری پرتاب شده‌اند، وجود داشته باشد.»

قمرهای سرگردان

با این وجود، تحقیقات یک دانشجوی تازه فارغ‌التحصیل شده از دانشگاه Columbia نیویورک این فرضیه را به چالش کشیده‌است. آقای Alex Teachey  که بر روی قمرهای سرگردان تحقیق می‌کند، متوجه شده‌است که قمرهایی که روی مداری نزدیک‌تر به دور سیارهٔ خود در حال چرخش هستند شبیه‌تر و پایدارتر از  قمرهایی هستند که مدار آن‌ها در فاصلهٔ دورتری نسبت به سیارهٔ خود هستند. در این شرایط عجیب و به طور شگفت‌انگیزی مشابه، خیلی امکان دارد که سیاره و قمرهایی که فاصلهٔ مداری خیلی کمی با آن‌ها دارند مانند یک شیء کیهانی  واحد بدون این‌که از هم جدا شوند به کهکشان‌های دیگر پرتاب شوند.

با دانش امروز ما دریافته‌ایم که سیاره‌هایی به رنگ سرخابی از صورت‌های فلکی دیگر به کهکشان راه‌شیری پرتاب شده‌اند و احتمال وجود حیات به دلیل وجود فعالیت‌های آتش‌فشانی در آن‌ها زیاد است. طبق تحقیقات آقای Teachey  وجود قمرها می‌تواند به فرضیهٔ وجود حیات در این سیاره‌ها کمک کند؛ زیرا هرج‌ومرجی که به دلیل پرتاب شدن  این سیاره‌ها به داخل یک منظومهٔ دیگر ایجاد می‌شد، سیاره‌ها و قمرهای آن‌ها می‌توانند به اندازه‌ای به همدیگر نزدیک‌تر شوند که نه تنها در مدار چرخشی پایدارتری قرار بگیرند، بلکه باعث افزایش کشش حرارتی حاصل از نیروی جاذبهٔ بین آن‌ها شود. این گرما باعث ایجاد حیات در این قمرهای سرگردان می‌شود؛ حتی اگر این سیاره و قمرهای آن  به دور هیچ ستاره‌ای نچرخد. طبق گفته‌های آقای Raymond «به نظر نمی‌رسد که این قمرهای سرخ‌رنگ جای بدی برای زندگی باشد.»

در حالی که از این آزمایش نمی‌توان به نتیجهٔ قطعی رسید که حیات خارج از کره زمین هم در جریان باشد، ولی این تحقیقات نشان داد امکان وجود حیات در تعداد نامحدودی از  کرات کمتر شناخته‌شده در کهکشان را زیاد کرده‌است. ما هم‌اکنون در حال برنامه‌ریزی برای اثبات وجود حیات در قمرهایی که در منظومهٔ شمسی در حال گردش هستند، هستیم؛ مانند قمر انکلادوس مربوط به سیارهٔ  زحل و قمر ژوپتیر که به دور سیارهٔ مشتری در حال گردش بوده و بر سطح آن یک اقیانوس یخ‌زده قرار گرفته‌است؛ بنابراین به نظر می‌رسد لازم نیست برای اثبات وجود حیات در کرات دیگر به دنبال کشف ستاره‌هایی از صورت‌های فلکی دیگری باشیم

درباره نویسنده